ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ
Το ηλιοβασίλεμα, σα κοιτάζω το φως του με θαμπώνει
και με ταξιδεύει.
Με ταξιδεύει, σ’ άλλη γη, σ’ άλλους εκκωφαντικούς έρωτες.
Το χρώμα του αλλάζει, σαν τα όνειρα της μικρής και
άχαρης καρδιάς μου.
Σαν τη λάμψη του αντικρίζω, φοβάμαι πως θα χάσω τον
ποθητό μου έρωτα.
Από τότε, που βλέπω ηλιοβασιλέματα, νιώθω πως θα ναι
το τελευταίο που βλέπω.
Με τόση λάμψη και φως στην μαύρη μου ψυχή, την ξενιτεμένη.
Μου θυμίζει, έρωτες που δεν γνώρισα ποτέ.
Παλιούς έρωτες, που δεν ξέχασα ποτέ.
Μου θυμίζει, την πανσέληνο που κοιτούσαμε, μαζί.
Τα ταξίδια της ψυχής μου, που δεν αισθάνθηκα ποτέ.
Από τότε, που σε πόθησα έπαψα να αισθάνομαι
τα ηλιοβασιλέματα.
Αποφάσισα, να αφήσω το καρδιοχτύπι μου να ξενιτευτεί
και να ακουστεί.
Το άφησα να ξενιτευτεί, στην μελωδία που μου είχες αφήσει εσύ.
Το άφησα να ξενιτευτεί, στο ηλιόλουστο θέρος
που μας είχε βρει.
Κατερίνα Μήλιου
Η ωδή του έρωτος
———————————————————————
ΤΩΡΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ
Τώρα η μοναξιά
δεν είναι η κοπέλα του αλλοτινού καιρού
με το ελάχιστο κοκκινάδι στο μάγουλο
που την έπαιρνες το κατόπι
εκλιπαρώντας το βλέμμα της
κι όταν την κέρδιζες στο κίτρινο του φεγγαριού
αφηνόσουν σαν αμμουδιά στα κύματα των χεριών της
Τώρα η μοναξιά
σε στριμώχνει καταμεσής του δρόμου
στον αγοραίο συνωστισμό
σου δίνεται απεγνωσμένα
και δεν πα να ουρλιάζεις σα ζώο εσύ
εκείνη επιτελεί το έργο της ενψυχρώ
κι ύστερα αποσύρεται στη γωνιά
γλείφοντας τα ματωμένα της δάχτυλα
ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
Πάει πια η εποχή της οξείας κραυγής
του τεντωμένου χεριού
η εποχή του περίστροφου πέρασε
πομφόλυγες σκάνε χαλάνε τον κόσμο
και ποιος ν’ ακούσει
την πιστολιά που θα σπάσει
το θυμωμένο σου κρόταφο
Σήμερα το περίστροφο
έχει το σχήμα της σιωπής
Θανάσης Μαρκόπουλος
Το περίστροφο της σιωπής – Ποιήματα
——————————————
…Τὰ χαρτιά! Τί θὰ γίνουν τὰ χαρτιά σου;
Γιὰ τὰ χαρτιά, γιὰ τὰ βιβλία σου τρέμεις,
αὐτὰ εἶναι τὸ πλοῦτος κι ἡ χαρά σου·
μιὰ ζωὴ καὶ μέσ’ στὰ χαρτιὰ ἡ ψυχή σου
εἶναι κλεισμένη.
Δελτία, σημειώματα, μὲ τάξη
γραμμένα καὶ βαλμένα στὴ σειρά τους.
Ποιός θὰ τὰ βρῆ καὶ ποιός θὰ τὰ προσέξη;
Μελέτη καὶ πεῖρα, σκέψη καὶ πράξη
ἐκεῖ μιλοῦνε.
Καὶ τὰ βιβλία; Χιλιάδες βιβλία!
Μὲ μιὰ φωνὴ δική του τὸ καθένα
καὶ μιὰ ξεχωριστὴ δική του ἀγάπη,
σὲ παίρνουν καὶ σὲ πᾶν στὰ περασμένα,
ὡς τὰ κοιτάζεις.
Τὰ χαϊδεύεις μὲ τὰ μάτια στὰ ράφια,
σὰν παιδιά σου στὰ χέρια σου τὰ παίρνεις,
τὰ ψαύεις ἁπαλά, τὰ κουβεντιάζεις
καὶ στὴ θέση τους πάλι τ’ ἀποθέτεις κι ἀναστενάζεις…
Επισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανού
Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης
Εναγώνιος Πορεία – Ποιήματα
—————————————————————-
